در باغ ما کفتری پروازش گرفت

روزی

وما برای رفتنش سالها ست از هم می پرسیم :

 آنکس که می داند خاطرش پرنده نیست

پـــــــــــــــر !!!...

همین حالا

همین جا

و

همین دریا

که ماهیانش آواز اقیانوس نمی دانند

وتو که در لنجت برای آن شاه ماهی زیبا

ساحل را قصه میخوانی

که : در پشت آن دیوارها

آدمی است

تنها

که به پری دریایی همین دریا

دلی بسته است ...

چه میشود دریا ...!

وشاه ماهی سراپا

برمی آشوبد به ماهیها

که: اقیانوس  باید رفت که نامردی به این دریا دلش بند است ...

 

 

مرا نه عصایی است

 به معجزه

نه تعبیری است

 به خوابتان

که مرا هیچ پیامبری نزاد

و خدایی

به هرگز کتابم

نبخشید

مرا تنها خواندنی است

تا جنازه برادرانم را پشت میله های ترس

نمازی بگذارم

به باران

گندم

وشعر ...